از صفر تا لایو
بردن پروژه‌ات روی یک VPS واقعی

برای شروع، به یک سرور با آدرس IP ثابت نیاز دارید. یکی از گزینه‌های ساده و رایج برای کاربران ایرانی، parspack.com است که سرورهای ابری با پینگ خوب داخل ایران ارائه می‌ده؛ می‌تونید از هر سرویس‌دهنده‌ی دیگه‌ای هم استفاده کنید، مراحل تقریباً یکسانه.

حداقل مشخصات کافی برای یک پروژه‌ی ساده

بعد از پرداخت، سرویس‌دهنده معمولاً از طریق پنل یا ایمیل سه چیز به شما می‌ده:

• آدرس IP سرور
• نام کاربری (معمولاً root)
• رمز عبور اولیه

SSH یک پروتکل امن برای وصل شدن به ترمینال سرور از راه دوره. از ترمینال مک/لینوکس یا از PowerShell/Windows Terminal در ویندوز (که SSH داخلش هست) این دستور رو بزنید:

$ ssh root@YOUR_SERVER_IP

اولین بار که وصل می‌شید، یک پیام درباره‌ی «fingerprint» سرور می‌بینید — با تایپ yes تایید کنید. بعد رمز عبوری که سرویس‌دهنده داده رو وارد کنید (موقع تایپ چیزی روی صفحه نشون داده نمی‌شه، طبیعیه).

برای امنیت بیشتر، همون ابتدا رمز root رو عوض کنید:

# passwd

قبل از نصب هر چیزی، سرور رو به‌روز کنید، یک کاربر غیر از root بسازید، و فایروال رو فعال کنید.

۱. به‌روزرسانی سیستم

# apt update && apt upgrade -y

۲. ساخت یک کاربر جدید

کار کردن دائمی با root ریسک بالایی داره. یک کاربر معمولی با دسترسی sudo بسازید:

# adduser mahdi
# usermod -aG sudo mahdi
# su - mahdi

۳. فعال‌سازی فایروال

فقط پورت‌هایی که واقعاً لازمه رو باز نگه دارید: SSH و ترافیک وب.

$ sudo ufw allow OpenSSH
$ sudo ufw allow 'Nginx Full'
$ sudo ufw enable
$ sudo ufw status

Nginx نرم‌افزاری‌ست که درخواست‌های HTTP/HTTPS رو می‌گیره و تصمیم می‌گیره چه چیزی نشون بده: یک فایل استاتیک، یا پاسخ یک برنامه‌ی در حال اجرا (مثلاً روی پورت ۳۰۰۰).

$ sudo apt install nginx -y
$ sudo systemctl status nginx

اگر همین حالا در مرورگر به آدرس http://YOUR_SERVER_IP برید، باید صفحه‌ی پیش‌فرض «Welcome to nginx!» رو ببینید. یعنی سرور وب شما زنده‌ست — حالا وقتشه محتوای خودتون رو جایگزین کنید.

یک دامنه از هر ثبت‌کننده‌ای بخرید (برای .ir از ثبت‌کننده‌های داخلی، برای .com از سرویس‌هایی مثل Namecheap یا GoDaddy). بعد از خرید، وارد بخش مدیریت DNS دامنه بشید و دو رکورد بسازید:

این یعنی: «هر کسی دنبال yoursite.com یا www.yoursite.com گشت، بفرستش سراغ این IP». انتشار این تغییرات (propagation) از چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشه.

۱. ساخت پوشه‌ی وب‌سایت

$ sudo mkdir -p /var/www/yoursite.com/html
$ sudo chown -R $USER:$USER /var/www/yoursite.com/html

۲. فرستادن کد پروژه به سرور

دو راه معمول وجود داره. اگر پروژه روی گیت‌هاب هست، ساده‌ترین راه git clone مستقیم روی سرور است:

$ cd /var/www/yoursite.com/html
$ git clone https://github.com/username/repo.git .

یا اگر پروژه فقط روی سیستم خودتونه، می‌تونید مستقیماً با rsync یا scp از سیستم خودتون به سرور کپی کنید:

$ scp -r ./my-project/* mahdi@YOUR_SERVER_IP:/var/www/yoursite.com/html/

۳. ساخت فایل کانفیگ Nginx

$ sudo nano /etc/nginx/sites-available/yoursite.com

و این محتوا رو داخلش بنویسید (برای یک سایت استاتیک ساده):

server {
    listen 80;
    server_name yoursite.com www.yoursite.com;

    root /var/www/yoursite.com/html;
    index index.html;

    location / {
        try_files $uri $uri/ =404;
    }
}

اگر پروژه یک اپلیکیشن زنده است (مثلاً Node.js روی پورت ۳۰۰۰)، به‌جای root و try_files، این بلوک location رو می‌نویسید تا Nginx مثل یک واسط (reverse proxy) درخواست رو به برنامه‌تون پاس بده:

location / {
    proxy_pass http://127.0.0.1:3000;
    proxy_set_header Host $host;
    proxy_set_header X-Real-IP $remote_addr;
}

۴. فعال‌سازی سایت

$ sudo ln -s /etc/nginx/sites-available/yoursite.com /etc/nginx/sites-enabled/
$ sudo nginx -t
$ sudo systemctl reload nginx

nginx -t کانفیگ رو از نظر سینتکسی چک می‌کنه؛ اگه گفت syntax is ok، خیالتون راحته و می‌تونید reload کنید.

مرورگرها امروز سایت‌های بدون قفل HTTPS رو «ناامن» نشون می‌دن. با Certbot می‌تونید یک گواهی SSL رایگان بگیرید و Nginx رو خودکار تنظیم کنید:

$ sudo apt install certbot python3-certbot-nginx -y
$ sudo certbot --nginx -d yoursite.com -d www.yoursite.com

Certbot چند سؤال می‌پرسه (ایمیل، پذیرش قوانین) و بعد خودش کانفیگ Nginx رو برای HTTPS اصلاح می‌کنه. گواهی رایگان هر ۹۰ روز نیاز به تمدید داره، اما Certbot معمولاً این کار رو خودکار انجام می‌ده. برای اطمینان:

$ sudo certbot renew --dry-run

اگه پروژه‌تون فقط چند صفحه‌ی HTML/CSS/JS ثابته، این بخش رو رد کنید. اما اگه بک‌اند دارید (کاربر، فرم، سفارش، پنل مدیریت)، به یک دیتابیس ساخت‌یافته نیاز دارید. PostgreSQL انتخاب پایدار و رایگانی است.

نصب و ساخت دیتابیس

$ sudo apt install postgresql postgresql-contrib -y
$ sudo -u postgres psql

داخل محیط psql:

CREATE DATABASE mydb;
CREATE USER myuser WITH PASSWORD 'a-strong-password';
GRANT ALL PRIVILEGES ON DATABASE mydb TO myuser;
\q

حالا برنامه‌ی شما (که با کمک Claude/Codex نوشته شده) با همین نام دیتابیس، یوزر و پسورد به PostgreSQL وصل می‌شه — این اطلاعات معمولاً در یک فایل .env روی سرور نگه‌داری می‌شن، نه داخل خود کد.

اجرای دائمی برنامه با systemd

اگه برنامه‌تون یک پروسه‌ی در حال اجراست (مثلاً Node.js روی پورت ۳۰۰۰)، نمی‌خواید هر بار دستی با node app.js اجراش کنید. یک سرویس systemd می‌سازید تا همیشه در پس‌زمینه روشن بمونه و بعد از ری‌استارت سرور هم خودکار بالا بیاد:

[Unit]
Description=My App
After=network.target

[Service]
User=mahdi
WorkingDirectory=/var/www/yoursite.com/html
ExecStart=/usr/bin/node app.js
Restart=always

[Install]
WantedBy=multi-user.target

$ sudo systemctl enable myapp
$ sudo systemctl start myapp
$ sudo systemctl status myapp